Intro
“De dingen in mijn werkruimte doen geen aanspraak op mijn aanwezigheid, meer nog, ze doen geen aanspraak op wie of wat dan ook. Ze hebben geen enkele weet van mij, hebben mij nooit gekend of gezien. In aantal zijn ze bijna niet meer te benoemen. Voor mezelf heeft het niets met verzamelen te maken. Eerder zie ik de dingen als een niet aflatende bron, een ‘mer a boire’.
Alleen ik weet dat ’s nachts wanneer de dingen eindelijk alleen zijn en de nachtelijke stilte hun deel is, zij stiekem afspraken maken om tot een herschikking van plaats en betekenis te komen. Ze strijden om de eer. ‘Beentjeslichters’ noem ik ze. Die truc spécial halen ze iedere keer weer uit. Maar pas op! In hun domein ben ik het die alles wat ze met mij in petto hebben, vertraag tot een beeld.
In deze ruimte zijn geen winnaars of verliezers. Mijn leven lang verkeer ik op gespannen voet met de dingen waarbij alles wat zich hier bevindt gelijkwaardig is. Het goud in deze kluis vormt een belegging in ervaren, het Tabularium zal wat mij betreft een oase vormen voor ieder die de huis-tuin-keuken-gekte-tijd vergeet.”
Geertjan van Oostende
Geertjan van Oostende is een verwoede verzamelaar, een archivaris pure sang. Foto’s, brieven, teksten, boeken, verpakkingen, prularia, alles maakt deel uit van een ‘groot archief’ wat hij ziet als een bron van inspiratie waarmee het verleden wordt omgezet in een nieuwe werkelijkheid. Alsof datgene wat hij in materiele vorm of symbolische betekenis opvangt, hem nooit meer loslaat en keer op keer weer kan opduiken in een toekomstig verhaal. Hij volgt ook nauwgezet de dingen op die ooit zijn aandacht trokken. Zo ontstond bijvoorbeeld zijn uitgebreid fotografisch beeldarchief over hoe het een aantal strategische plaatsen in de stad Nijmegen verging. De ingrijpende verdwijning of verandering van architecturale ijkpunten heeft hij gedurende jaren consequent vastgelegd.
Veelheden scheppen voor van Oostende geen chaos, maar veeleer een orde en rust. Daar waar een ander volstrekt gedesoriënteerd zou geraken, scheppen de dingen en ook de gedachten die daarmee verbonden zijn, een persoonlijke structuur, een vertrouwd en bekend labyrint. Je geraakt er nooit helemaal uit, maar daar tegenover is er geen plekje vreemd of onbekend.
Een ontmoeting met Geertjan van Oostende mondt regelmatig uit in een lang ononderbroken gesprek. Voor je het beseft verzeil je in zijn labyrint en weet hij je mee te voeren in zijn meeslepend gepassioneerd verhaal over de dingen die hij heeft gemaakt of waarmee hij zich heeft omringd. Opvallend daarbij is dat er gedurende die vertellingen regelmatig ook – op een haast intuïtieve manier – kleine schetsjes worden gemaakt. Soms zijn het plattegrondjes. Ze fungeerden als een soort richtingwijzer. Vaak ook schetst hij de ruimten waar zich gebeurtenissen in hebben afgespeeld. Herinneringen aan bepaalde gebeurtenissen worden zodoende spontaan rondom de getekende lijnen gesponnen. Er is een constructie die zich ontwikkelt als een verbinding tussen herinnering en nieuw verhaal. Hierin herken je ook de metaforische gelaagdheid van vormen die regelmatig in het oeuvre van de kunstenaar voorkomen: trechters, cilinders, rasters, patronen.
Vanuit dat perspectief kan de abstracte vormgeving binnen het werk van Geertjan van Oostende wellicht geïnterpreteerd worden als een cryptische taal die gelinkt is aan een persoonlijk verhaal. Plaatsen worden geassocieerd met vormen en die vormen zijn verbonden met een geschiedenis. Rasters zijn de tekening van de infrastructuur van het verhaal, de stelling waartegen onzichtbaar een achterliggende geschiedenis leunt… Of is het net andersom?
GJ v O: “Daar in de donkerte van de grijze massa bevindt zich, eveneens volstrekt gelijkwaardig aan elkaar, een ongekend archief van indrukken. Het is de verborgen plek waar tijd en ruimte als enige in dit bestaan opgelost zijn en waar alle zintuiglijke indrukken een wisselend spel spelen met de zogenaamde actualiteit. Het is een nooit opgedroogde bron en rijkdom aan indrukken, reflecties, ideeën, herinneringen, kennis, vermeende kennis…zin en onzin, gekte en verdwazing…”
In het kader van de tentoonstellingsreeks Tabularium presenteert Geertjan van Oostende op persoonlijke wijze een greep uit zijn ‘groot archief’.
Algemene info
Tabularium # 3 – ONDER MIJN VLOER LIGGEN ROMEINEN
Locatie: Projectruimte CBKNijmegen1
Van 22.11.2007 t.e.m. 23.12.2007
Voetnoten
- CBKNijmegen is onderdeel van CBKGelderland – www.cbkgelderland.nl [↩]
